Toon (声调 , letterlijk „klank” 声 + „modulatie” 调 ⟶ „modulatie van de klank”) noemt men de melodische hoogte die bij elke lettergreep van het Chinees hoort. Het is geen versiering: de toon hoort bij het woord, net zo goed als een medeklinker.
Vier karakters laten dat beter zien dan een lange uitleg. 妈 , 麻 , 马 en 骂 worden allemaal als „ma” uitgesproken. Alleen de intonatie scheidt ze, en dat volstaat om van „moeder” naar „hennep” te gaan, dan naar „paard”, dan naar „uitschelden”. Wie in het Nederlands zijn stem aan het eind van een zin laat stijgen, uit een vraagreflex, zegt daardoor vaak iets anders dan hij bedoelt.
Werkwijze
Kies hieronder een lettergreep door op de kaart te klikken. Luister naar de Chinese spreker en neem uzelf daarna op met de kaart rechts: de browser vraagt toestemming om de microfoon te gebruiken, en de opname stopt vanzelf na drie seconden.
Klik daarna op „Over elkaar leggen en analyseren”. De twee toonhoogtecurves komen over elkaar te liggen, teruggebracht tot dezelfde lengte, en u ziet in één oogopslag waar de uwe van het model afwijkt.
Let op: de oefening beoordeelt alleen de intonatie, dus de toon van de lettergreep. Over de klank zelf (de „ma”) zegt ze niets. En de toon van de spreker is met opzet overdreven: het is een oefenmodel, geen gesprek.
Aan u.


