คัมภีร์ขุนเขาและท้องทะเล เล่มที่สิบสาม (海内东经)

คัมภีร์แห่งดินแดนภายในทะเลทางทิศตะวันออก (海內東經 Hǎinèi dōngjīng) เป็นเล่มที่สิบสามของคัมภีร์ขุนเขาและท้องทะเล และเป็นเล่มสุดท้ายในบรรดา «คัมภีร์แห่งดินแดนภายในทะเล» (海內經) สั้นแต่แปลกพิเศษ กล่าวถึงดินแดนไกลโพ้นพ้นทรายเลื่อน (แบกเตรีย, เยฺว่จื้อ) เทพสายฟ้าแห่งบึงเหลย แล้วปิดท้ายด้วยบัญชีอันยาวของแม่น้ำในจีน คือต้นน้ำและปากน้ำของแยงซี แม่น้ำเหลือง หฺวาย เว่ย และแม่น้ำอีกหลายสิบสาย ข้อความภาษาจีนแสดงพร้อมคำอ่านพินอิน ตามด้วยคำแปลภาษาไทยและหมายเหตุ

海內東經 — ดินแดนภายในทะเลทางทิศตะวันออก

hǎinèidōngběizōunánzhě

ดินแดนภายในทะเล จากมุมตะวันออกเฉียงเหนือลงสู่ใต้


yànzàidōngběizōu

เยี่ยนใหญ่ (鉅燕) อยู่ที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือ


guózàiliúshāzhōngzhězhǔnduānhuànzàikūnlúndōngnányuēhǎinèizhījùnwèijùnxiànzàiliúshāzhōng

ดินแดนที่อยู่กลางทรายเลื่อน (流沙) คือจุ่นตวน (埻端) และสีเซฺวียน (璽㬇) อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเนินคุนหลุน อีกสำนวนว่า เป็นเขตปกครองภายในทะเล ซึ่งมิได้แบ่งเป็นอำเภอ และตั้งอยู่กลางทรายเลื่อน


guózàiliúshāwàizhěxiàshùshāyáoyuèzhīzhīguó

ดินแดนที่อยู่พ้นทรายเลื่อนคือต้าเซี่ย (大夏, แบกเตรีย) ซู่ซา (豎沙) จฺวีเหยา (居繇) และเยฺว่จื้อ (月支)


西báishānzàixiàdōngcāngzàibáishān西nánjiēzàiliúshā西kūnlúndōngnánkūnlúnshānzài西西jiēzài西běi

ภูเขาหยกขาวของซีหู (西胡白玉山) อยู่ทางตะวันออกของต้าเซี่ย ชางอู๋ (蒼梧) อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของภูเขาหยกขาว ทั้งสองอยู่ทางตะวันตกของทรายเลื่อนและทางตะวันออกเฉียงใต้ของเนินคุนหลุน ภูเขาคุนหลุนอยู่ทางตะวันตกของซีหู ทั้งหมดอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ


léizhōngyǒuléishénlóngshēnérréntóuzài西

กลางบึงเหลย (雷澤) มีเทพสายฟ้า (雷神) สถิตอยู่ กายมังกรหัวคน และตีท้องของตนเอง (ดั่งตีกลอง) นี่อยู่ทางตะวันตกของอู๋ (吳)


dōuzhōuzàihǎizhōngyuēzhōu

เกาะตูโจว (都州) อยู่กลางทะเล อีกสำนวนเรียกว่าอวี้โจว (郁州)


lángtáizàihǎijiānlángzhīdōngběiyǒushānyuēzàihǎijiān

ลานหลางหยา (琅瑘臺) อยู่ในทะเลป๋อ (渤海) ทางตะวันออกของหลางหยา ทางเหนือมีภูเขาตั้งตระหง่าน อีกสำนวนวางไว้กลางทะเล


hányànzàihǎizhōngdōuzhōunán

ห่านหานเยี่ยน (韓鴈) อยู่กลางทะเล ทางใต้ของเกาะตูโจว


shǐjiūzàihǎizhōngyuánnán

นกสื่อจิว (始鳩) อยู่กลางทะเล ทางใต้ของเยฺวี๋ยนลี่ (轅厲)


kuàishānzàichǔnán

ภูเขาไคว่จี (會稽山) อยู่ทางใต้ของฉู่ใหญ่ (大楚)


mínsānjiāngshǒujiāngchūwènshānběijiāngchūmànshānnánjiāngchūgāoshāngāoshānzàichéngdōu西hǎizàichángzhōunánzhèjiāngchūsāntiānzidōuzàidōngzàimǐn西běihǎinánjiāngchūsāntiānzidōujiāngpéng西yuētiānzizhānghuáishuǐchūshānshānzàicháoyángdōngxiāng西hǎihuáiběixiāngshuǐchūshùnzàngdōngnánzōu西huánzhīdòngtíngxiàyuēdōngnán西hànshuǐchūzhīshānzhuānzàngyángjiǔpínzàngyīnshéwèizhīméngshuǐchūhànyáng西jiāngnièyáng西wēnshuǐchūkōngdòngkōngdòngshānzàilínfénnánhuáyángběiyǐngshuǐchūshǎoshìshǎoshìshānzàiyōngshìnánhuái西yānběiyuēgōushìshuǐchūtiānshānzàiliángmiǎnxiāng西nánhuái西běiyuēhuáizàiběijīngshuǐchūchángchéngběishānshānzàizhìchángyuánběiběiwèiběiwèishuǐchūniǎoshǔtóngxuéshāndōngzhùhuáyīnběibáishuǐchūshǔérdōngnánzhùjiāngjiāngzhōuchéngxiàyuánshuǐshānchūxiàngjùnxínchéng西dōngzhùjiāngxiàjuàn西dòngtíngzhōnggànshuǐchūnièdōudōngshāndōngběizhùjiāngpéng西shuǐchūdōngběiérnán西nánguòlíng西érdōngnánzhùdōnghǎihuáiyīnběishuǐchūxiàngjùnér西nánzhùnánhǎilíngdōngnánshuǐchūlínjìn西nánérdōngnánzhùhǎipān西huángshuǐchūguìyáng西běishāndōngnánzhùshuǐdūn西luòshuǐchūluò西shāndōngběizhùchénggāozhī西fénshuǐchūshàngběiér西nánzhùshìnánqìnshuǐchūjǐngxíngshāndōngdōngnánzhùhuáidōngnánshuǐchūgòngshānnándōngqiūjué鹿zhùhǎilánghuáidōngběilǎoshuǐchūwèigāodōngdōngnánzhùhǎilǎoyángtuóshuǐchūjìnyángchéngnánér西zhìyángběiérdōngzhùhǎiyuèzhāngběizhāngshuǐchūshānyángdōngdōngzhùhǎizhāngnán

สามแม่น้ำแห่งหมิน (岷三江); ที่ต้นน้ำ… แม่น้ำใหญ่ (大江, แยงซี) ออกจากภูเขาเหวิน (汶山) แม่น้ำเหนือ (北江) ออกจากภูเขาหมาน (曼山) แม่น้ำใต้ (南江) ออกจากภูเขาเกา (高山) ภูเขาเกาอยู่ทางตะวันตกของเฉิงตู (城都) ทั้งหมดไหลลงทะเล ทางใต้ของฉางโจว (長州) — เจ้อเจียง (浙江) ออกจากสามลานโอรสสวรรค์ (三天子都) ทางตะวันออกของลานนั้น อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของหมิน (閩) และไหลลงทะเล ทางใต้ของอวี๋จี้ (餘暨) — หลูเจียง (廬江) ออกจากสามลานโอรสสวรรค์ และไหลลงแม่น้ำ ทางตะวันตกของทะเลสาบเผิงเจ๋อ (彭澤) สำนวนหนึ่งว่าเทียนจื่อจาง (天子鄣) — แม่น้ำหฺวาย (淮水) ออกจากภูเขาอวี๋ (餘山) ภูเขาอวี๋อยู่ทางตะวันออกของเฉาหยาง (朝陽) และตะวันตกของอี้เซียง (義鄉) ไหลลงทะเล ทางเหนือของหฺวายผู่ (淮浦) — แม่น้ำเซียง (湘水) ออกจากทางตะวันออกเฉียงใต้ของสุสานชุ่นและโอบล้อมไว้ทางตะวันตก ไหลลงสู่ทะเลสาบต้งถิง (洞庭) ทางปลายน้ำ สำนวนหนึ่งว่า ทางตะวันออกเฉียงใต้ คือบึงตะวันตก — แม่น้ำฮั่น (漢水) ออกจากภูเขาฟู่อวี๋ (鮒魚之山) ที่ซึ่งจักรพรรดิจวนซวี (顓頊) ถูกฝังที่ลาดใต้ และสนมทั้งเก้าที่ลาดเหนือ มีงูสี่ตัวเฝ้า — แม่น้ำเหมิง (濛水) ออกทางตะวันตกของฮั่นหยาง (漢陽) และไหลลงแม่น้ำ ทางตะวันตกของเนี่ยหยาง (聶陽) — แม่น้ำเวิน (溫水) ออกจากคงถง (崆峒) ภูเขาคงถงอยู่ทางใต้ของหลินเฟิน (臨汾) ไหลลงแม่น้ำ (河) ทางเหนือของหฺวาหยาง (華陽) — แม่น้ำอิ่ง (潁水) ออกจากภูเขาเส้าซื่อ (少室) ภูเขาเส้าซื่ออยู่ทางใต้ของยงซื่อ (雍氏) ไหลลงหฺวาย ทางตะวันตก ทางเหนือของเยียน (鄢) สำนวนหนึ่งว่าโกวซื่อ (緱氏) — แม่น้ำหรู (汝水) ออกจากภูเขาเทียนซี (天息山) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเหลียงเหมี่ยนเซียง (梁勉鄉) ไหลลงหฺวาย ทางสุดตะวันตกเฉียงเหนือ สำนวนหนึ่งว่า หฺวายอยู่ทางเหนือของฉีซือ (期思) — แม่น้ำจิง (涇水) ออกจากภูเขาเหนือกำแพงเมืองจีน (長城北山) ภูเขาอยู่ทางเหนือของอวี้จื้อฉางหยฺเหวียน (郁郅長垣) ทางเหนือไหลลงเว่ย (渭) ทางเหนือของซี่ (戲) — แม่น้ำเว่ย (渭水) ออกจากภูเขาเหนี่ยวสู่ถงเสฺวี (鳥鼠同穴山) ไหลไปทางตะวันออกลงแม่น้ำ ทางเหนือของหฺวาอิน (華陰) — แม่น้ำไป๋ (白水) ออกจากสู่ (蜀) ไหลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ลงแม่น้ำ ที่เชิงเมืองเจียงโจว (江州) — แม่น้ำเยฺวี๋ยน (沅水) ออกทางตะวันตกของถานเฉิง (鐔城) ในเขตเซี่ยง (象郡) ไหลไปทางตะวันออกลงแม่น้ำ ทางตะวันตกของเซี่ยจฺวิ้น (下雋) และถึงทะเลสาบต้งถิง — แม่น้ำก้าน (贛水) ออกจากภูเขาตะวันออกของเนี่ยตู (聶都東山) ไหลไปทางตะวันออกเฉียงเหนือลงแม่น้ำ ทางตะวันตกของทะเลสาบเผิงเจ๋อ — แม่น้ำซื่อ (泗水) ออกทางตะวันออกเฉียงเหนือของอู๋ (吳) แล้วลงใต้ ผ่านทางตะวันตกเฉียงใต้ทางตะวันตกของหูหลิง (湖陵) ไหลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ลงทะเลตะวันออก ทางเหนือของหฺวายอิน (淮陰) — แม่น้ำอวี้ (鬱水) ออกจากเขตเซี่ยง ไหลไปทางตะวันตกเฉียงใต้ลงทะเลใต้ ทางตะวันออกเฉียงใต้ของซฺวีหลิง (須陵) — แม่น้ำอี้ (肄水) ออกทางตะวันตกเฉียงใต้ของหลินจิ้น (臨晉) ไหลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ลงทะเล ทางตะวันตกของพานอวี๋ (番禺) — แม่น้ำหฺวง (潢水) ออกจากภูเขาตะวันตกเฉียงเหนือของกุ้ยหยาง (桂陽) ไหลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ลงแม่น้ำอี้ ทางตะวันตกของตุนผู่ (敦浦) — แม่น้ำลั่ว (洛水) ออกจากภูเขาตะวันตกของลั่ว (洛西山) ไหลไปทางตะวันออกเฉียงเหนือลงแม่น้ำ ทางตะวันตกของเฉิงเกา (成皋) — แม่น้ำเฝิน (汾水) ออกทางเหนือของซ่างอวี่ (上窳) ไหลไปทางตะวันตกเฉียงใต้ลงแม่น้ำ ทางใต้ของผีซื่อ (皮氏) — แม่น้ำชิ่น (沁水) ออกทางตะวันออกของภูเขาจิ่งสิง (井陘山) ไหลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ลงแม่น้ำ ทางตะวันออกเฉียงใต้ของหฺวาย (懷) — แม่น้ำจี้ (濟水) ออกจากเนินตะวันออกทางใต้ของภูเขาก้ง (共山) ทะลุบึงจฺวี้ลู่ (鉅鹿澤) ลงทะเลป๋อ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของฉีหลางหฺวาย (齊琅槐) — แม่น้ำเหลียว (潦水) ออกทางตะวันออกของเว่ยเกา (衛皋) ไหลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ลงทะเลป๋อ ที่เหลียวหยาง (潦陽) — แม่น้ำหู่ถัว (虖沱水) ออกทางใต้ของเมืองจิ้นหยาง (晉陽城) ไปทางตะวันตกถึงเหนือหยางชฺวี (陽曲) แล้วไหลไปทางตะวันออกลงทะเลป๋อ ทางเหนือของเยฺว่จางอู่ (越章武) — แม่น้ำจาง (漳水) ออกทางตะวันออกของซานหยาง (山陽) ไหลไปทางตะวันออกลงทะเลป๋อ ทางใต้ของจางอู่ (章武)


jiànpíngyuánniányuèbǐngdàizhàotàichángshǔchénwàngxiàozhìshìzhōngguāng祿xūnchéngōngshìzhōngfèngchēdōuwèiguāng祿chénxiùlǐngzhǔshěng

ในเดือนสี่ ปีแรกแห่งศักราชเจี้ยนผิง (建平, 6 ปีก่อน ค.ศ.) วันปิ่งซฺวี ขุนนางหวาง ผู้สังกัดไท่ฉางและรออภิวาท ได้สอบทาน ขุนนางกง ซื่อจง และกวงลู่ซฺวิน พร้อมขุนนางซิว ซื่อจง เฟิงเชอตูเว่ย และกวงลู่ต้าฟู ได้กำกับการตรวจแก้ขั้นสุดท้าย

หมายเหตุ

หนังสือผสมผสาน 海內東經 วางสองชั้นที่ต่างกันมากเคียงกัน เริ่มด้วยบันทึกปกรณัมสั้น ๆ (ดินแดนทรายเลื่อน เทพสายฟ้า หมู่เกาะทะเลตะวันออก) แล้วตามด้วยบัญชีภูมิศาสตร์แม่น้ำอันกว้างขวาง นักภาษาศาสตร์ถือว่าบัญชีแม่น้ำนี้เป็นการแทรกของยุคฮั่น มีลักษณะเชิงปกครอง แปลกแยกจากแก่นปกรณัมของหนังสือ

เทพสายฟ้า (雷神) ที่บึงเหลยมีเทพกายมังกรหัวคนสถิตอยู่ ทำให้ฟ้าคำรามด้วยการตีท้องดั่งตีกลอง เป็นการพรรณนาฟ้าผ่าที่เก่าแก่ที่สุดอย่างหนึ่งในปกรณัมจีน

ดินแดนทรายเลื่อน ข้อความเอ่ยถึงต้าเซี่ย (大夏, แบกเตรีย) และเยฺว่จื้อ (月支) ชนชาติเอเชียกลางที่ฮั่นรู้จักหลังการเดินทางของจางเชียน — สัญญาณว่าภูมิศาสตร์เชิง «ปกรณัม» เปิดออกสู่โลกจริงของเส้นทางสายไหม

บัญชีแม่น้ำ บันทึกท้ายอันยาวพรรณนา สำหรับลำน้ำใหญ่แต่ละสาย ถึงต้นน้ำ (出…) และปากน้ำ (入…) ของมัน แยงซี (大江) แม่น้ำเหลือง (河) หฺวาย (淮) เว่ย (渭) เซียง (湘) จี้ (濟) จาง (漳)… เป็นเอกสารล้ำค่าว่าด้วยอุทกศาสตร์ของจีนยุคฮั่น ควบกับนามานุกรมสถานที่และเขตปกครอง

อวสานบทยุคฮั่น เช่นเดียวกับเล่มที่ ๙ บทนี้จบด้วยบันทึกการสอบทานของราชสำนัก ลงศักราช 6 ปีก่อน ค.ศ. (ศักราชเจี้ยนผิง) ซึ่งยืนยันการตรวจแก้ที่นำโดยหลิวเซี่ยงและหลิวซิน (ซิว)

การระบุที่ไม่แน่นอน ชื่อสถานที่โบราณมากมาย (鐔城, 郁郅, 聶都…) ไม่ตรงกับสถานที่ที่แน่ชัดอีกต่อไป จึงถอดเป็นพินอินพร้อมอักษรจีน

ข้อความภาษาจีนตาม Chinese Text Project (ctext.org) คำแปลและหมายเหตุ: Chine-culture.com