คัมภีร์ขุนเขาและท้องทะเล เล่มที่สิบสี่ (大荒东经)

คัมภีร์แห่งถิ่นทุรกันดารใหญ่ทางทิศตะวันออก (大荒東經 Dàhuāng dōngjīng) เป็นเล่มที่สิบสี่ของคัมภีร์ขุนเขาและท้องทะเล และเป็นเล่มแรกในบรรดา «คัมภีร์แห่งถิ่นทุรกันดารใหญ่» (大荒經) ทั้งสี่ เนื้อหาเปี่ยมเทพปกรณัมยิ่งกว่าเล่มก่อน ๆ พรรณนาถึงสุดขอบบูรพาทิศที่ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ขึ้น อันเป็นถิ่นพำนักของวงศ์วานแห่งจักรพรรดิจวิ้นและจักรพรรดิเหลือง ได้แก่ อาณาจักรของเซ่าฮ่าว ต้นหม่อนใหญ่ฝูซางที่ดวงอาทิตย์ทั้งสิบทยอยขึ้น เทพแห่งท้องทะเล การศึกของมังกรปีกอิ้งหลงกับชือโหยว และอสูรสายฟ้ากุย ข้อความภาษาจีนแสดงพร้อมคำอ่านพินอิน ตามด้วยคำแปลภาษาไทยและหมายเหตุ

大荒東經 — ถิ่นทุรกันดารใหญ่ทางทิศตะวันออก

東dōng海hǎi之zhī外wài大dà壑hè，少shǎo昊hào之zhī國guó。少shǎo昊hào孺rú帝dì顓zhuān頊xū於yú此cǐ，棄qì其qí琴qín瑟sè。有yǒu甘gān山shān者zhě，甘gān水shuǐ出chū焉yān，生shēng甘gān淵yuān。

พ้นจากทะเลบูรพามีเหวใหญ่แห่งหนึ่ง นั่นคืออาณาจักรของเซ่าฮ่าว (少昊) ณ ที่นั้นเซ่าฮ่าวได้เลี้ยงดูจักรพรรดิจวนซวี (顓頊) เมื่อยังทรงพระเยาว์ และได้ทิ้งพิณกับเซ่อของพระองค์ไว้ มีภูเขากาน (甘山) อันเป็นต้นกำเนิดของลำธารกาน (甘水) ซึ่งก่อเกิดเป็นวังน้ำกาน (甘淵)

大dà荒huāng東dōng南nán隅yú有yǒu山shān，名míng皮pí母mǔ地dì丘qiū。

ที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ของถิ่นทุรกันดารใหญ่ ตั้งตระหง่านภูเขาชื่อผีหมู่ตี้ชิว (皮母地丘)

東dōng海hǎi之zhī外wài，大dà荒huāng之zhī中zhōng，有yǒu山shān名míng曰yuē大dà言yán，日rì月yuè所suǒ出chū。

พ้นจากทะเลบูรพา กลางถิ่นทุรกันดารใหญ่ ตั้งตระหง่านภูเขาชื่อต้าเหยียน (大言, «วาทะใหญ่») อันเป็นที่ซึ่งดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ออกมา

有yǒu波bō谷gǔ山shān者zhě，有yǒu大dà人rén之zhī國guó。有yǒu大dà人rén之zhī市shì，名míng曰yuē大dà人rén之zhī堂táng。有yǒu一yī大dà人rén踆cūn其qí上shàng，張zhāng其qí兩liǎng耳ěr。

มีภูเขาแห่งหุบคลื่น (波谷山) อันเป็นที่ตั้งของอาณาจักรยักษ์ (大人之國) มีตลาดยักษ์ ชื่อโถงยักษ์ (大人之堂) ยักษ์ตนใหญ่นั่งยอง ๆ อยู่ที่นั่น แผ่ใบหูทั้งสองข้างออก

有yǒu小xiǎo人rén國guó，名míng靖jìng人rén。

มีอาณาจักรคนแคระ (小人國) เรียกว่าจิ้งเหริน (靖人)

神shén，人rén面miàn獸shòu身shēn，名míng曰yuē犁lí𩵀líng之zhī尸shī。

มีเทพหน้าคนกายสัตว์ ชื่อศพแห่งหลีอวี๋ (犁𩵀之尸)

有yǒu潏jué山shān，楊yáng水shuǐ出chū焉yān。

มีภูเขาเจวี๋ย (潏山) อันเป็นต้นกำเนิดของลำธารหยาง (楊水)

有yǒu蒍wěi國guó，黍shǔ食shí，使shǐ四sì鳥niǎo：虎hǔ、豹bào、熊xióng、羆pí。

มีอาณาจักรเหว่ย (蒍國) ผู้คนกินข้าวฟ่างเป็นอาหาร และใช้สัตว์สี่ชนิดรับใช้ คือ เสือ เสือดาว หมี และหมีสีน้ำตาล

大dà荒huāng之zhī中zhōng，有yǒu山shān名míng曰yuē合hé虛xū，日rì月yuè所suǒ出chū。

กลางถิ่นทุรกันดารใหญ่ ตั้งตระหง่านภูเขาชื่อเหอซวี (合虛) อันเป็นที่ซึ่งดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ออกมา

有yǒu中zhōng容róng之zhī國guó。帝dì俊jùn生shēng中zhōng容róng，中zhōng容róng人rén食shí獸shòu，木mù實shí，使shǐ四sì鳥niǎo：豹bào、虎hǔ、熊xióng、羆pí。

มีอาณาจักรจงหรง (中容之國) จักรพรรดิจวิ้น (帝俊) ให้กำเนิดจงหรง ชาวจงหรงกินเนื้อสัตว์และผลไม้จากต้นไม้ และใช้สัตว์สี่ชนิดรับใช้ คือ เสือดาว เสือ หมี และหมีสีน้ำตาล

有yǒu東dōng口kǒu之zhī山shān。有yǒu君jūn子zi之zhī國guó，其qí人rén衣yī冠guān帶dài劍jiàn。

มีภูเขาตงโข่ว (東口之山) มีอาณาจักรของคนดีงาม (君子之國) ผู้คนสวมเสื้อผ้า หมวก เข็มขัด และดาบ

有yǒu司sī幽yōu之zhī國guó。帝dì俊jùn生shēng晏yàn龍lóng，晏yàn龍lóng生shēng司sī幽yōu，司sī幽yōu生shēng思sī士shì，不bù妻qī；思sī女nǚ，不bù夫fū。食shí黍shǔ，食shí獸shòu，是shì使shǐ四sì鳥niǎo。

มีอาณาจักรซือโยว (司幽之國) จักรพรรดิจวิ้นให้กำเนิดเอี้ยนหลง (晏龍) เอี้ยนหลงให้กำเนิดซือโยว ซือโยวให้กำเนิดซือซื่อ (思士) ผู้ไม่มีภริยา และซือหนวี่ (思女) ผู้ไม่มีสามี ที่นั่นกินข้าวฟ่างและเนื้อ และใช้สัตว์สี่ชนิดรับใช้

有yǒu大dà阿ā之zhī山shān者zhě。

มีภูเขาต้าอา (大阿之山)

大dà荒huāng中zhōng有yǒu山shān名míng曰yuē明míng星xīng，日rì月yuè所suǒ出chū。

กลางถิ่นทุรกันดารใหญ่ ตั้งตระหง่านภูเขาชื่อหมิงซิง (明星, «ดาวสุกใส») อันเป็นที่ซึ่งดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ออกมา

有yǒu白bái民mín之zhī國guó。帝dì俊jùn生shēng帝dì鴻hóng，帝dì鴻hóng生shēng白bái民mín，白bái民mín銷xiāo姓xìng，黍shǔ食shí，使shǐ四sì鳥niǎo：虎hǔ、豹bào、熊xióng、羆pí。

มีอาณาจักรคนขาว (白民之國) จักรพรรดิจวิ้นให้กำเนิดจักรพรรดิหง (帝鴻) จักรพรรดิหงให้กำเนิดคนขาว แห่งตระกูลเซียว (銷) พวกเขากินข้าวฟ่าง และใช้สัตว์สี่ชนิดรับใช้ คือ เสือ เสือดาว หมี และหมีสีน้ำตาล

有yǒu青qīng丘qiū之zhī國guó，有yǒu狐hú，九jiǔ尾wěi。

มีอาณาจักรชิงชิว (青丘之國) ที่นั่นมีสุนัขจิ้งจอกเก้าหาง

有yǒu柔róu僕pú民mín，是shì維wéi嬴yíng土tǔ之zhī國guó。

มีชนเผ่าผู้รับใช้อ่อนโยน (柔僕民) อันเป็นอาณาจักรแห่งแผ่นดินอุดม (嬴土)

有yǒu黑hēi齒chǐ之zhī國guó。帝dì俊jùn生shēng黑hēi齒chǐ，姜jiāng姓xìng，黍shǔ食shí，使shǐ四sì鳥niǎo。

มีอาณาจักรฟันดำ (黑齒之國) จักรพรรดิจวิ้นให้กำเนิดเฮยฉื่อ (黑齒) แห่งตระกูลเจียง (姜) ที่นั่นกินข้าวฟ่าง และใช้สัตว์สี่ชนิดรับใช้

有yǒu夏xià州zhōu之zhī國guó。有yǒu蓋gài余yú之zhī國guó。

มีอาณาจักรเซี่ยโจว (夏州之國) มีอาณาจักรไก้อวี๋ (蓋余之國)

有yǒu神shén人rén，八bā首shǒu人rén面miàn，虎hǔ身shēn十shí尾wěi，名míng曰yuē天tiān吳wú。

มีเทพหน้าคนแปดเศียร กายเสือ และสิบหาง ชื่อเทียนอู๋ (天吳)

大dà荒huāng之zhī中zhōng，有yǒu山shān名míng曰yuē鞠jū陵líng于yú天tiān、東dōng極jí、離lí瞀mào、日rì月yuè所suǒ出chū。名míng曰yuē折zhé丹dān，東dōng方fāng曰yuē折zhé，來lái風fēng曰yuē俊jùn，處chù東dōng極jí以yǐ出chū入rù風fēng。

กลางถิ่นทุรกันดารใหญ่ ตั้งตระหง่านภูเขาชื่อจวีหลิงอวี๋เทียน (鞠陵于天) สุดบูรพาทิศ ลี่เม่า (離瞀) อันเป็นที่ซึ่งดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ออกมา ณ ที่นั้นมีเทพชื่อเจ๋อตาน (折丹) ทางตะวันออกเรียกว่าเจ๋อ (折) ลมที่พัดมาชื่อจวิ้น (俊) เขายืนอยู่สุดบูรพาทิศเพื่อบัญชาการออกและเข้าของสายลม

東dōng海hǎi之zhī渚zhǔ中zhōng，有yǒu神shén，人rén面miàn鳥niǎo身shēn，珥ěr兩liǎng黃huáng蛇shé，踐jiàn兩liǎng黃huáng蛇shé，名míng曰yuē禺yú䝞hào。黃huáng帝dì生shēng禺yú𧴆hào，禺yú𧴆hào生shēng禺yú京jīng，禺yú京jīng處chù北běi海hǎi，禺yú𧴆hào處chù東dōng海hǎi，是shì惟wéi海hǎi神shén。

กลางหมู่เกาะแห่งทะเลบูรพา มีเทพหน้าคนกายนก สวมงูเหลืองสองตัวเป็นต่างหู และเหยียบงูเหลืองสองตัวไว้ใต้เท้า ชื่ออวี๋เฮ่า (禺䝞) จักรพรรดิเหลือง (黃帝) ให้กำเนิดอวี๋เฮ่า อวี๋เฮ่าให้กำเนิดอวี๋จิง (禺京) อวี๋จิงพำนักในทะเลเหนือ อวี๋เฮ่าในทะเลบูรพา ทั้งสองเป็นเทพแห่งท้องทะเล

有yǒu招zhāo搖yáo山shān，融róng水shuǐ出chū焉yān。有yǒu國guó曰yuē玄xuán股gǔ，黍shǔ食shí，使shǐ四sì鳥niǎo。

มีภูเขาเจาเหยา (招搖山) อันเป็นต้นกำเนิดของลำธารหรง (融水) มีอาณาจักรชื่อเสวียนกู่ (玄股, ขาดำ) ที่นั่นกินข้าวฟ่าง และใช้สัตว์สี่ชนิดรับใช้

有yǒu困kùn民mín國guó，勾gōu姓xìng而ér食shí。有yǒu人rén曰yuē王wáng亥hài，兩liǎng手shǒu操cāo鳥niǎo，方fāng食shí其qí頭tóu。王wáng亥hài託tuō于yú有yǒu易yì，河hé伯bó僕pú牛niú。有yǒu易yì殺shā王wáng亥hài，取qǔ僕pú牛niú。河hé念niàn有yǒu易yì，有yǒu易yì潛qián出chū，為wèi國guó於yú獸shòu，方fāng食shí之zhī，名míng曰yuē搖yáo民mín。帝dì舜shùn生shēng戲xì，戲xì生shēng搖yáo民mín。

มีอาณาจักรคุนหมิน (困民國) แห่งตระกูลโกว (勾) ซึ่งกิน (ข้าวฟ่าง) เป็นอาหาร มีชายชื่อหวางไห่ (王亥) ผู้ถือนกไว้ด้วยสองมือและกินหัวมัน หวางไห่ไปลี้ภัยอยู่กับชาวโยวอี้ (有易) และฝากวัวของตนไว้กับเจ้าแห่งแม่น้ำ (河伯) ชาวโยวอี้สังหารหวางไห่และยึดวัวไป เจ้าแห่งแม่น้ำสงสารชาวโยวอี้ ชาวโยวอี้จึงแอบหนีไปและตั้งอาณาจักรขึ้นในหมู่สัตว์ที่พวกเขายังชีพ เรียกว่าชาวเหยาหมิน (搖民) จักรพรรดิซุ่นให้กำเนิดซี่ (戲) และซี่ให้กำเนิดชาวเหยาหมิน

海hǎi內nèi有yǒu兩liǎng人rén，名míng曰yuē女nǚ丑chǒu。女nǚ丑chǒu有yǒu大dà蟹xiè。

ภายในท้องทะเลมีคนสองคนชื่อหนวี่โฉ่ว (女丑) หนวี่โฉ่วมีปูยักษ์ตัวหนึ่ง

大dà荒huāng之zhī中zhōng，有yǒu山shān名míng曰yuē孽niè搖yáo頵yūn羝dī，上shàng有yǒu扶fú木mù，柱zhù三sān百bǎi里lǐ，其qí葉yè如rú芥jiè。有yǒu谷gǔ曰yuē溫wēn源yuán谷gǔ，湯tāng谷gǔ上shàng有yǒu扶fú木mù。一yī日rì方fāng至zhì，一yī日rì方fāng出chū，皆jiē載zài於yú烏wū。

กลางถิ่นทุรกันดารใหญ่ ตั้งตระหง่านภูเขาชื่อเนี่ยเหยาอวิ๋นตี (孽搖頵羝) ยอดเขามีต้นฝูมู่ (扶木, ต้นหม่อนฝูซาง) ลำต้นสูงสามร้อยหลี่ ใบคล้ายผักกาด มีหุบเขาชื่อเวินหยวน (溫源谷, หุบแห่งบ่อน้ำอุ่น) คือหุบเดือดพล่าน (湯谷) เหนือหุบนั้นมีต้นฝูมู่ขึ้นอยู่ เมื่อดวงอาทิตย์ดวงหนึ่งมาถึง อีกดวงก็จากไป แต่ละดวงมีอีกา (烏) พาไป

有yǒu神shén，人rén面miàn、犬quǎn耳ěr、獸shòu身shēn，珥ěr兩liǎng青qīng蛇shé，名míng曰yuē奢shē比bǐ尸shī。

มีเทพหน้าคน หูสุนัข กายสัตว์ สวมงูเขียวสองตัวเป็นต่างหู ชื่อศพแห่งเชอปี่ (奢比尸)

有yǒu五wǔ彩cǎi之zhī鳥niǎo，相xiāng鄉xiāng棄qì沙shā，惟wéi帝dì俊jùn下xià友yǒu，帝dì下xià兩liǎng壇tán，彩cǎi鳥niǎo是shì司sī。

มีหมู่นกห้าสีหันหน้าเข้าหากันร่ายรำกระพือปีก เป็นมิตรเบื้องล่างของจักรพรรดิจวิ้น (帝俊) จักรพรรดิมีแท่นบูชาสองแห่งในโลกเบื้องล่าง และนกหลากสีเหล่านี้เป็นผู้เฝ้ารักษา

大dà荒huāng之zhī中zhōng，有yǒu山shān名míng曰yuē猗yī天tiān蘇sū門mén，日rì月yuè所suǒ生shēng，有yǒu壎xūn民mín之zhī國guó。

กลางถิ่นทุรกันดารใหญ่ ตั้งตระหง่านภูเขาชื่ออีเทียนซูเหมิน (猗天蘇門) อันเป็นที่ซึ่งดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ถือกำเนิด มีอาณาจักรซวินหมิน (壎民之國)

有yǒu綦qí山shān。又yòu有yǒu搖yáo山shān。有yǒu䰝zèng山shān。又yòu有yǒu門mén戶hù山shān。又yòu有yǒu盛shèng山shān。又yòu有yǒu待dài山shān。有yǒu五wǔ彩cǎi之zhī鳥niǎo。

มีภูเขาฉี (綦山) แล้วภูเขาเหยา (搖山) ภูเขาเจิง (䰝山) แล้วภูเขาเหมินหู้ (門戶山) แล้วภูเขาเซิ่ง (盛山) แล้วภูเขาไต้ (待山) ที่นั่นมีนกห้าสี

東dōng荒huāng之zhī中zhōng，有yǒu山shān名míng曰yuē壑hè明míng俊jùn疾jí，日rì月yuè所suǒ出chū。有yǒu中zhōng容róng之zhī國guó。

กลางถิ่นทุรกันดารบูรพา ตั้งตระหง่านภูเขาชื่อเฮ่อหมิงจวิ้นจี๋ (壑明俊疾) อันเป็นที่ซึ่งดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ออกมา มีอาณาจักรจงหรง (中容之國)

東dōng北běi海hǎi外wài，又yòu有yǒu三sān青qīng馬mǎ、三sān騅zhuī、甘gān華huá。爰yuán有yǒu遺yí玉yù、三sān青qīng鳥niǎo、三sān騅zhuī、視shì肉ròu、甘gān華huá、甘gān柤zhā、百bǎi穀gǔ所suǒ在zài。

พ้นจากทะเลทางตะวันออกเฉียงเหนือ ยังมีม้าเขียวสามตัว ม้าด่าง(騅)สามตัว และ «บุปผาหวาน» (甘華) ที่นั่นมีหยกอี๋อวี้ (遺玉) นกเขียวสามตัว ม้าด่างสามตัว ฉื่อโร่ว (視肉) «บุปผาหวาน» พุทราหวาน (甘柤) และที่ซึ่งธัญพืชร้อยชนิดงอกงาม

有yǒu女nǚ和hé月yuè母mǔ之zhī國guó。有yǒu人rén名míng曰yuē𪂧wǎn，北běi方fāng曰yuē𪂧wǎn，來lái之zhī風fēng曰yuē𤟇yǎn，是shì處chù東dōng極jí隅yú以yǐ止zhǐ日rì月yuè，使shǐ無wú相xiāng間jiān出chū沒méi，司sī其qí短duǎn長cháng。

มีอาณาจักรแห่งมารดาจันทร์หนวี่เหอ (女和月母之國) มีบุคคลชื่อหยวน (𪂧) ทางเหนือเรียกว่าหยวน ลมที่พัดมาชื่อเหยียน (𤟇) เขายืนอยู่ที่มุมสุดบูรพาทิศเพื่อกำกับดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ มิให้ขึ้นหรือตกผิดเวลา จัดระเบียบวิถีโคจรอันสั้นหรือยาวของทั้งสอง

大dà荒huāng東dōng北běi隅yú中zhōng，有yǒu山shān名míng曰yuē凶xiōng犁lí土tǔ丘qiū。應yīng龍lóng處chù南nán極jí，殺shā蚩chī尤yóu與yǔ夸kuā父fù，不bù得dé復fù上shàng。故gù下xià數shù旱hàn，旱hàn而ér為wèi應yīng龍lóng之zhī狀zhuàng，乃nǎi得dé大dà雨yǔ。

กลางมุมตะวันออกเฉียงเหนือของถิ่นทุรกันดารใหญ่ ตั้งตระหง่านภูเขาชื่อซฺยงหลีถู่ชิว (凶犁土丘) มังกรปีกอิ้งหลง (應龍, อิ้งหลง) พำนักอยู่สุดทักษิณทิศ เขาสังหารชือโหยว (蚩尤) และคุยฟู่ (夸父) จึงไม่อาจกลับขึ้นสู่ฟ้าได้อีก ด้วยเหตุนี้โลกเบื้องล่างจึงเกิดความแห้งแล้งบ่อยครั้ง ยามแล้ง ผู้คนจึงเลียนแบบรูปลักษณ์ของมังกรปีกอิ้งหลง แล้วก็ได้ฝนตกใหญ่

東dōng海hǎi中zhōng有yǒu流liú波bō山shān，入rù海hǎi七qī千qiān里lǐ。其qí上shàng有yǒu獸shòu，狀zhuàng如rú牛niú，蒼cāng身shēn而ér無wú角jiǎo，一yī足zú，出chū入rù水shuǐ則zé必bì風fēng雨yǔ，其qí光guāng如rú日rì月yuè，其qí聲shēng如rú雷léi，其qí名míng曰yuē夔kuí。黃huáng帝dì得dé之zhī，以yǐ其qí皮pí為wèi鼓gǔ，橛jué以yǐ雷léi獸shòu之zhī骨gǔ，聲shēng聞wén五wǔ百bǎi里lǐ，以yǐ威wēi天tiān下xià。

กลางทะเลบูรพา ตั้งตระหง่านภูเขาแห่งคลื่นเลื่อนไหล (流波山) ห่างจากฝั่งเจ็ดพันหลี่ในทะเล ยอดเขามีสัตว์คล้ายวัว กายสีเทาไร้เขา มีเพียงเท้าเดียว ทุกครั้งที่มันเข้าหรือออกจากน้ำ ย่อมเกิดลมและฝน แสงของมันดุจดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ เสียงดุจฟ้าคำราม มันชื่อกุย (夔) จักรพรรดิเหลือง (黃帝) จับมันมา เอาหนังทำกลอง แล้วตีด้วยกระดูกของอสูรสายฟ้า เสียงดังไกลห้าร้อยหลี่ และข่มขวัญทั่วทั้งพิภพ

หมายเหตุ

«คัมภีร์แห่งถิ่นทุรกันดารใหญ่» (大荒經) เล่มที่ ๑๔ ถึง ๑๗ ประกอบกันเป็นชุดต่างหาก น่าจะเก่าแก่ที่สุดและเปี่ยมเทพปกรณัมที่สุดในประมวลทั้งหมด พรรณนาถึงสุดขอบสุดโพ้นของโลก (大荒, «ถิ่นทุรกันดารใหญ่» หรือ «แผ่นดินเถื่อนอันกว้างใหญ่») จัดเรียงรอบจุดที่ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ขึ้น (ทางตะวันออก) และตก (ทางตะวันตก) และเต็มไปด้วยลำดับวงศ์แห่งทวยเทพ

วงศ์วานแห่งจักรพรรดิจวิ้น (帝俊) บทนี้จัดโครงด้วยสายสกุล จักรพรรดิจวิ้น จักรพรรดิเหลือง (黃帝) เซ่าฮ่าว (少昊) ให้กำเนิดชนเผ่ามากมาย (จงหรง ซือโยว เฮยฉื่อ ไป๋หมิน…) จวิ้น ผู้เป็นบุคลาธิษฐานแห่งดวงตะวันโดยเฉพาะในคัมภีร์ซานไห่จิง มักถูกเทียบเคียงกับบรรพชนแห่งราชวงศ์ซาง

ต้นหม่อนสุริยะฝูซาง (扶木 / 扶桑) ที่สุดบูรพาทิศ ต้นไม้จักรวาลรองรับดวงอาทิตย์ทั้งสิบ ซึ่งทยอยขึ้นสู่ฟ้าทีละดวง แต่ละดวงมีอีกา (烏) พาไป นี่คือมหาปกรณัมแห่งรุ่งอรุณ คู่กันกับปกรณัมแห่งอัสดงทางทิศตะวันตก

อิ้งหลง ชือโหยว และกุย มังกรปีกอิ้งหลง (應龍) ผู้สังหารชือโหยว (蚩尤) และคุยฟู่ในศึกของจักรพรรดิเหลือง และอสูรเท้าเดียวกุย (夔) ที่จักรพรรดิเหลืองนำมาทำกลองศึก เชื่อมโยงเล่มนี้เข้ากับมหาวัฏแห่งการสถาปนาจักรวาลและการเมืองของโลก

หวางไห่ (王亥) เรื่องราวของหวางไห่ วัวของเขา และชาวโยวอี้ เป็นชิ้นส่วนล้ำค่าของตำนานบรรพชนราชวงศ์ซาง ซึ่งสอดคล้องกับจารึกพยากรณ์บนกระดูก

การระบุที่ไม่แน่นอน ชื่อทวยเทพ ขุนเขา และสรรพสัตว์มากมาย (犁𩵀, 禺䝞, 𪂧…) ไม่มีคำเทียบที่แน่ชัด จึงถอดเป็นพินอินพร้อมอักษรจีน คำแปลภาษาไทยอิงตามอรรถาธิบายตามจารีต (กัวผู่ เฮ่าอี้สิง)

ข้อความภาษาจีนตาม Chinese Text Project (ctext.org) คำแปลและหมายเหตุ: Chine-culture.com